18 kippenbillen, 16 langoestines, 1 bokaal mosselen, 200 g chorizo, 400 g rijst, 1 glaasje olijfolie, 1 zakje diepgevroren calamaris en 1 glaasje witte wijn…..

Zomaar een aantal ingrediënten voor de echte Valenciaanse paella.

Voor iedereen die mij niet kent, ik ben Eelco en ik zal vanaf 29 januari een half jaar in het Spaanse Valencia vertoeven, alwaar ik een poging zal gaan doen om te studeren. Op deze web-log ga ik schrijven over het leven in het koninkrijk van de zon. Je zult hier onder andere de volgende ingrediënten voorgeschoteld krijgen: la gente, la universidad, las siestas, la comida, la playa, el club de futbol de Valencia en natuurlijk…..las fiestas!

Geliefde amigos, kom gauw weer eens langs voor een mediterain bezoekje!

Hasta la vista!

Na ruim twee maanden met de pet naar mijn eigen website te hebben gegooid, gaan er de nodige geruchten rond dat ik mijn vaderland de rug heb toegekeerd en bovendien mijn moedertaal heb verloren…

Voor alle duidelijkheid: ik heb simpelweg veel petjes. Nobel als ik ben, wilde ik ze gelijk behandelen en heb ze daarom maar stuk voor stuk gegooid.

In de tussentijd ben ik echter wel behoorlijk productief bezig geweest, met zonder enige twijfel als hoogtepunt dat ik vandaag samen met Sylvia een heus wereldrecord beachball heb neergezet…een hobby heeft zich ontplooid tot obsessie en zo kwam het dat we op Sylvia haar laatste dag in Valencia hoe dan ook de 1000 moesten passeren…zo’n vijventwintig minuten, twee lamme en plotseling tevens zeer gespierde rechterarmen en maarliefst 1265 slagen verder, landde het felroze, rubberen balletje met een zucht in het zand, waarna er zich aldaar een euforische vreugdedans afspeelde die de aanwezige badgasten zich nog lang zullen heugen.

Voor alle overige verhalen, waaronder het tripje naar Ibiza, het losse bezoek van Raymond en Jayant, een zekere señorita, het verjaardagsbezoek van mijn ouders, de spaanse examens, een avondje uit eten met Patrick Kluivert, de vele stranddagen, het Braziliaans carnaval en een overvloed aan andere fiestas en nog veel meer verzoek ik u nog even te wachten tot ik weer terug ben in ons aller vaderland. Ik groet u graag vanaf 26 juli in levende lijve…in ons aller moedertaal.

(Beachball-felicitaties zijn uiteraard welkom door op de knop hieronder te klikken)

Hoewel de wijsedelgeleerden onder ons zeggen: “voor niets gaat de zon op”…zullen er de nodige Eurillos aan te pas moeten komen wanneer je deze immer glimlachende vuurbol, chillend vanuit het befaamde Cafe del Mar, onder wilt zien gaan.

Studeren is niet altijd even makkelijk, zo zal ik de komende 5 dagen het 1 en ander moeten onderzoeken op het meest freaky party eiland ter wereld: Ibiza!

Met een dikke portemennee en al mijn schoolboeken ingepakt, zal het een interessant weekje worden. U hoort van me…..

Tot mijn spijt moet ik om te beginnen een aan de titel van vorige log refererende notitie maken, welke ik uiterst essentieel acht voor iedereen die van plan is deze web-log te blijven volgen.

Horizontaal:
1. In deze Catalaanse stad was geen noemenswaardige bar te vinden. 2. Tijdens deze sport wordt men Engels bruin.

Ik ben geen voorstander van het uitleggen van grapjes…vandaar die spijt. Steekproeven hebben echter uitgewezen dat precies nul procent van de lezers de woordspelingen baas waren. Tegelijkertijd vond ik het daarom ook wel erg zonde om zo’n hoogstaand staaltje cryptiek aan de immer naar oplossingen zoekende neus van de liefhebber voorbij te doen gaan. Mocht u overigens wèl over de skills beschikken om dergelijke raadsels te ontrafelen, het bovenstaande voor u dus allemaal gesneden koek is en u daarnaast ook nog eens het betreurenswaardige percentage op zou willen krikken om zodoende de eer van de doelgroep van deze website te redden, dan hoor ik het graag.

Het begrijpen/spreken/lezen van Spaans gaat met de dag beter. De talencursus, die gegeven wordt door de liefste juf die ik ooit heb gehad, lijkt zijn vruchten af te werpen. Zo was ik vorige week in staat om maarliefst twintig minuten te babbelen met twee vrouwtjes die hier aanbelden om mij over het belang van Jezus Christus te vertellen. Nadat ze geloofden dat ik mijn bijbel vergeten ben mee te nemen uit Nederland (Gij zult niet liegen), vroegen ze mij in hoeveel goden ik eigenlijk geloof. Ik legde ze uit dat er in Nederland veel verschillende godsdiensten bestaan en ik er nog niet helemaal uit was. Zo komt die multiculturele samenleving eindelijk ook eens van pas. Na een warme omhelzing en een genereuze gift (de badkamer is weer wat leesvoer rijker) nam ik afscheid en ging maar weer aan de slag. Want ik doe zelfs mijn huiswerk: via een website die mij per mail werd getipt door mijn lerares Spaans uit Amerika groeit mijn woordenschat uit tot een waardevol bezit. Zo komen de wereldwijde contacten weer goed van pas.

Het tennistoernooi van de universiteit is voor mij inmiddels voltooid verleden tijd. Woensdag lachten de tennisgoden mij in een onderlinge confrontatie met Jorge Alonso nog toe. De eerste wedstrijd heb ik dan ook, ondanks dat ik al in de eerste game mijn bespanning eruit sloeg, met 6-3, 3-6, 6-4 in de zak gestoken. Vandaag tegen Jorge Pascual Albert heb ik me er met een Jantje van Leiden vanaf gemaakt en ben na een 6-3, 6-1 nederlaag in de tweede ronde gestrand. Jorge de 2e heeft me goed over de pijnbank gelegd, maar de bak Stracciatella ijs die ik zojuist heb verorbert heeft de realist in mij wakker geschud. Er zijn ergere dingen in het leven dan een potje tennis verliezen: de minderbedeelden op deze aardbol zullen nooit in hun leven Italiaans ijs eten!

Tenslotte nog een bonus voor diegenen die bij de vorige log de boot hebben gemist. Gaan mijn woordgrapjes uw petje te boven en zijn visuele raadsels meer uw specialiteit, dan treft u het namelijk. Ik heb vandaag een e-mailtje ontvangen van mijn zus, met een zeer interessante bijlage. Het betreft een foto van haar nieuwe huisdier, genaamd Panther. Er stond echter niet bij vermeld tot welke dierenstam deze rakker behoort, wat gezien de bizarre foto niet overbodig was geweest.

Is het een konijn, een cavia, een poes? Ik word er in ieder geval niet wijs van. Suggesties zijn welkom.

Hasta la proxima!

Gisteravond ben ik om 20.00u onder we wol gegaan, om aldaar vervolgens 13 uren te tukken. Dat is me het afgelopen decennium niet vaker overkomen. Aan deze heugelijke gebeurtenis zijn dan ook de nodige uitputtende activiteiten voor gegaan.

Barcelona was al met al een erg leuke ervaring, waarin de prostitutie onverwachts een onvergetelijke rol speelde. Ons hostel was namelijk niet alleen perfect gelegen omdat het nabij de Ramblas lag, als bonus zaten we ook nog eens midden in de rosse buurt. De hoeren staan nog steeds op mijn netvliezen gebrand. Nu zal de gemiddelde lezer van dit verhaal zich afvragen: “Dat is toch geen schande?” Ik voel me daarom dan ook verplicht toe te voegen dat de dames van lichte zeden stuk voor stuk uit het Oostblok kwamen en de hiermee toch al vaak geassocieerde uitzichtloze toekomst van hun zure, vadsige koppen was af te lezen. Optimisme is de religie van de overwinnaar, dus kozen we alle drie (Joël, Sylvia en ikzelf) onze eigen hoer uit, waarin we het meeste potentie zagen. Die van Joël is volgens onze tellingen het vaakst van bil gegaan en bleek haar vak dus te verstaan. Conclusie: met zo’n geniaal uitzicht op het oudste beroep ter wereld zijn alle latere innovaties zoals televisie en internet totaal overbodig. Wegens privacyredenen laat ik de talloze foto’s van ons unieke uitzicht achterwege en zult u het hier mee moeten doen:

Sightseeing…dat hebben we tevens buiten onze straat gedaan. Zo zijn de Ramblas, de Sagrada Familia en het Park Güell (beide door Gaudi ontworpen), het strand en het stadion van F.C. Barcelona Camp Nou allemaal fijntjes onder de loep genomen. Na vervolgens ook nog een training van desbetreffend wereldteam onder leiding van Frank Rijkaard te hebben bijgewoond en dé winkelstraat van begin tot eind te hebben doorgestiefeld ontbrak het er enkel nog aan dat we nog niet goed de bloempjes hadden buiten gezet. De laatste avond dus plannen om te stappen alom…Omdat mount Tibidabo te ver was, de discotheken op de ontvangen flyers onvindbaar waren, andere discotheken minimaal €12,- aan entree vroegen en de paar barretjes die we vonden een bord met ‘Irish Pub’ boven de deur hadden hangen en aldus volzaten met bloody blokes en lads met kale hoofden en voetbalshirts hebben we de aftocht geblazen.

Gisteren is de derde ‘Open Comunidad Valenciana’ officieel begonnen, een dag vol hoogtepunten. Hoe freaky het ook klinkt: met trots vertel ik dat ik wereldsterren als Albert Costa, Juan Carlos Ferrero, Fernando Gonzalez en Gustavo Kuerten heb aangeraakt. Bovendien had ik het geluk een tennisbal te vangen waarmee Ferrero en Corretja als opwarmertje voor het publiek een potje voetbal speelden op het centre court. Uiteraard werd er op dit toernooi ter voorbereiding op Roland Garros ook nog getennist, en het niveau was bij vlagen van verbluffend hoog niveau. Vooral Guga deelde flink wat lakens uit. Een hele dag in de zon op de tribune deed me realiseren dat mijn hoofd vooralsnog niet hittebestendig is, met als gevolg koortsigheid en een kleur zo rood als een kreeft. Symptomen van een zonnesteek

Een megatuk heeft wonderen verricht, dus hebben we voor morgen wederom kaartjes op de kop getikt. Topaffiche van de dag: Nadal, de net 19 geworden nummer 4 van de wereld speelt tegen de voormalig nummer 1 van de wereld en in Valencia opgegroeide Ferrero a.k.a. el mosquito. De zonnebrandcrème en strohoed zijn dit keer wél ingepakt, dus het beloofd wederom een heerlijke dag te worden.

Edit: Bovenstaand verhaaltje is dinsdag getikt en wegens technische problemen nog niet eerder geplaatst. Het is inmiddels donderdag en een heerlijke dag was het gisteren zeker. Het topaffiche bleek echter een lachertje: de benjamin van het toernooi liet de levende legende alle hoeken van het veld zien…6-2,6-1. Ik zet mijn geld dan ook op Nadal, als ik tenminste nog wat pieken overhoud want ik ga morgen voor de 3e x deze week al bruinend een balletje kijken, dit maal de kwartfinales. Adios!

De temperatuurmeter waar ik gisteren voorbij fietste gaf 32 graden Celsius aan…Hoewel ik enige twijfels heb bij de nauwkeurigheid hiervan en er een hele kleine kans bestaat dat de omwentelingssnelheid van de infraroodsensoren vanwege de zomertijd uit alle vreugde de digits als kikvorsmannen in ademnood omhoog hebben doen schieten, houd ik mezelf graag voor dat dit apparaat perfect functioneert. Hoe dan ook, een heerlijk middagje chillen in de Turia: ooit een rivier, tegenwoordig een park waar jong en oud neerstrijken om van de zon te genieten. Vandaag van hetzelfde laken een pak op het strand. Pasen is nog nooit zo relaxed geweest.

Belofte maakt schuld, vandaar alsnog een toegift over het mooiste feest van het jaar. Las Fallas, wat een schitterende week was dat! Een wijze jongedame heeft mij eens verteld dat een foto meer zegt dan 1000 woorden en dat ik om die reden zóveel kiekjes moet schieten dat er geen bibliotheek tegenop kan. Dus: hieronder een verzameling van de meest enerverende momenten van een paar zeer indrukwekkende dagen.

Vanwege het satirische karakter van de fallas, moesten veel beroemdheden met de billen bloot.Het maakt niet uit of je nog een speen draagt of zelfs nog niet kan lopen, iedereen deed mee aan de optochten die door de stad trokken.Daar krijg je honger van, en ook hier in Spanje geldt: ‘Once you pop, you can’t stop’ Het eindpunt van de optochten, waar veel fallera’s de tranen lieten rollen. De heilige maagd Maria veranderde in één dag van een houten geraamte in een fleurig vrouwtje.Te midden van de honderdduizenden belangstellenden kon het af en toe geen kwaad de Lee Towers in de strijd te gooien.De crematie van de grootste falla deed mijn camera bijna smelten, maar het was zonder twijfel de moeite waard.

Mocht u het over het hoofd hebben gezien: onderaan de vorige log zijn twee filmpjes van het vuurwerk en het verbranden van de fallas te bezichtigen.

De reden dat ik trouwens nu al bijna twee weken geen internet- en telefoonverbinding meer heb, is dat de jongen die het eerste semester in mijn kamer woonde bij een openstaande telefoonrekening van €80,- het hazenpad heeft gekozen, naar Brazilië is vertrokken en de verzoeken om deze cuenta alsnog te betalen niet heeft beantwoord. Het gaat de petjes van mijn huisgenoten en mijzelf te boven om de rekening van iemand anders te betalen, dus stappen we komende week over op een ander abonnement.

Voor woensdag staat er een tripje op het programma. Voor vier dagen naar Barcelona met Joël en Sylvia. Kom dus gauw terug voor meer daarover. Besos!

Een anarchistische mix van vuurwerk, muziek, stierengevechten, explosies, feestelijke vuren, paella eten in de straat en drinken…veel teveel drinken.

Sinds 1 maart trilt de stad Valencia op zijn grondvesten: Las Fallas is begonnen. Naar ik heb vernomen is dit na het carnaval in Rio de Janeiro het grootste feest in de openlucht ter wereld. Deze wilde fiesta honoreert San José, onder insiders beter bekend als de vader van Jezus Christus. Deze vervulde in zijn glorieuze jaren een geprezen ambacht: timmerman!

De fallas zelf zijn gigantische sculpturen, waarvan de kern inderdaad is gebouwd van hout. Deze groteske, kleurrijke, kitscherige en tegelijkertijd schitterende beelden vormen één grote parade van satire richting beroemdheden, actuele gebeurtenissen en plaatselijke gewoontes. Door de gehele stad verspreid staan er zo’n 350 fallas, waarvan de grootste enkele tientallen meters hoog reiken en meer dan €120,000,- kosten.

Naast alle gekkigheid, heeft Las Fallas ook een sociale functie, die een stad met meer dan driekwart miljoen zielen opsplitst in kleinere gemeenschappen. Iedere gemeenschap heeft een eigen Falla en, niet onbelangrijk, een fallera. Dit zijn uitverkozen meisjes, die in traditionele kleding bij alle festiviteiten op de voorgrond aanwezig zijn. Ieder jaar wordt er één meisje tot fallera mayor verkozen. De laatste nacht worden alle fallas in vreugdevuren verbrand. Om bezorgde reacties te voorkomen: de beeldschone falleras worden niet verbrand.

Het officiële evenement is van 16 t/m 19 maart, maar in alle uithoeken van de stad is het feest eigenlijk al begonnen. Zo verzamelen zich van 1 t/m 19 maart iedere dag om 14.00u duizenden mensen zich op het Plaza del Ayuntamiento, oftewel het centrum van de stad, om “las mascletas” te aanschouwen. Een ruime vijf minuten wordt er vuurwerk van de bovenste plank gepresenteerd. Dit wil zeggen: het is een wonder dat de falleras die vanaf het balkon van het gemeentehuis toekijken na 19 dagen niet ontzettend doof zijn.

Wanneer je tijdens de mascletas een mooi plaatsje op het plein hebt weten te bemachtigen en de explosies barsten los vraag je jezelf plotseling af of je in Bagdad beland bent…Naderhand eenmaal tot de conclusie komend dat er toch echt geen burka te bekennen is, voel je de adrenaline door je aderen schieten en besef je dat Valencia een fantastische stad is.

PS. Voor actuele informatie en foto’s verwijs ik u naar de link Las Fallas in het menu.

PS2. Voor iedereen die er helaas niet bij kan zijn, maar toch wil weten wat nou eigenlijk écht vuurwerk is, en dan heb ik t niet over die kippescheetjes die in Nederland worden afgestoken, heb ik een filmpje van de mascletas van afgelopen week. Klik hier en test de kwaliteit van uw boxen!

PS3. Na een te gekke week ben ik stapels foto’s, filmpjes, een leveraandoening en onvergetelijke herinneringen van Las Fallas rijker. Aangezien ik sinds 4 dagen geen internetverbinding heb, omdat miscommunicatie tussen de klant en het telecommunicatiebedrijf nog immer de boventoon voert, zult u nog even geduld moeten hebben voor een uitgebreider verslag. Om alvast een idee te schetsen van de omvang van het vuur bij het verbranden van de grootste Falla van vannacht en de emoties die ermee gepaard gingen, heb ik wederom een filmpje. In ruim 33 minuten zult u vuurwerk, een gigantisch vuur, meer vuurwerk en tenslotte een interview van Harry Vermeegen met de Fallera Mayor en de burgemeester, voor wie ik blij ben dat ze bij de laatste verkiezingen zoveel stemmen heeft gekregen omdat ze haar eigen vrijwel kwijt is, voorbij zien komen. Klik hier om het filmpje te bekijken. Hasta pronto!

Lieve Nederlanders, geen paniek! Van alle neerslag die in Nederland valt begint een belangrijk deel zijn leven als sneeuw. In de onderste lagen van de atmosfeer is het echter meestal te warm: de sneeuw smelt tijdens de val naar de aarde, zodat regen toch de meest voorkomende neerslagvorm is. U bent dus allang met dit plotseling parelwitte fenomeen bekend. Nadat ook hier maandagavond tot mijn verbazing enige sneeuwvlokjes te bewonderen waren, kan ik slechts vaststellen dat ik eigenlijk veel meer reden tot klagen heb dan jullie. Voor een nadere verklaring verwijs ik u naar het inleidende verhaal van deze website waarin ik een week of vijf geleden in alle naïviteit mijn verwachtingen van Spanje opsomde. Woorden als sjaal, handschoenen en boerenkool met worst komen hier niet in voor.

Omdat ik mijn schaatsen niet had ingepakt, heb ik het vertier tijdens de afgelopen vrije avonden elders moeten zoeken. Dan kom je in het kader van de uitwisseling van culturen al snel op het idee om als Nederlander in Spanje met een Mexicaanse zak nachos en een pot guacamola de Griekse film My Big Fat Greek Wedding op te zetten. Wat mij gelijk op het volgende brengt: mijn smaakpapillen worden de laatste tijd teveel verwend. Na een keer of twee per week mijn specialiteit Mac&Cheese te hebben bereid beland ik bij een verder gebrek aan culinaire inspiratie iedere keer plotseling in het paradijs der shoarma. Gelukkig zijn er ook internationale etentjes bij uitstek. Zo hebben we gisteren bij Joël thuis met zo’n twintig mensen afkomstig uit onder andere Duitsland, Frankrijk, Italië en Marokko weer een grote verscheidenheid aan gerechten meester gemaakt.

Ik heb de gewoonte om voedsel met de camera vast te leggen. Hier dan ook een indruk van het diner van gisteren en daaronder mijn eigen maaltje van vandaag. Geef uw ogen de kost:

Niet alle gerechten waren in de stemming voor de “cheeeeese”-truc.

Zoek het hapje!

Op het programma staan onder meer voor zaterdag een bezoek aan de wedstrijd Valencia – Real Madrid, tot en met 19 maart Fallas vieren, in april het atp toernooi Open Communidad Valenciana, waar grootheden als Gustavo Kuerten en Juan Carlos Ferrero een balletje zullen slaan en tripjes naar Barcelona, Ibiza en Sevilla. Binnenkort meer hierover.

Eind goed, al goed! Ik vermeld nu met alle genoegen dat het hier alweer 15 graden Celsius is. In tegenstelling tot de omstandigheden bij menig lezer van dit verhaal verkeert deze 15 echter boven de nul…

Nu het hier nog dusdanig koud is dat ik bij tijd en wijlen genoodzaakt ben binnen te blijven, heb ik een uiterst interessante ontdekking gedaan. Ik ben er namelijk achter gekomen dat er sprake is van een zekere discrepantie tussen de percepties die ik, nog wonende in een vrijstaand huis in Nederland, had over het bivakkeren in een flatje in een grote Spaanse stad en de realiteit ervan. De muren zijn namelijk nog dunner dan verwacht.

Dit leek mij op het eerste gezicht geen probleem. Op het tweede gezicht ook niet, want het heeft me al heel wat handjes schudden en oppervlakkige praatjes bespaard. Ik ben inmiddels namelijk ontzettend veel over de buren te weten gekomen zonder ze ooit ontmoet te hebben. Dit doet u wellicht vermoeden dat ik geen sociaal persoon ben. In een stad die, inclusief het omliggende urbane gebied, zo’n 1,8 miljoen inwoners telt is het echter bepaald niet gebruikelijk om uitgebreid bij de nieuwe buren op de thee te gaan. Bovendien heb ik momenteel zulke mooie fantasieën over hoe mijn omwonenden er uit zien, dat een dergelijke kennismaking naar alle waarschijnlijkheid een hoofdzakelijk deceptioneel karakter zou hebben.

Achter bovenstaande muur schuilt bijvoorbeeld een hoogst opvallende woning. De mevrouw die hier woont is naar schatting vierenzestig jaar oud en wekt mij iedere ochtend door haar kleindochter troetelnaampjes toe te schreeuwen met de meest belachelijke stemmetjes. Maar ik bekijk het graag van de positieve kant. Vroegtijdig wakker worden door een hoorspel, dat in zeker zin doet denken aan een acapella repetitie van de jostiband, stelt mij immers in staat om nog wat uurtjes slaap over te houden voor een siësta. Kwestie van inburgeren.

Wanneer de niña in kwestie, genaamd Maria, haar oma zo’n 142 keer “Hollaaaaaaa, hollaaa guapaaa” heeft horen gillen is ze het normaal gesproken wel zat. Ze drukken dan op een geheime knop die de woonkamer transformeert in een atletiekbaan en wederom bof ik, want mijn slaapkamer grenst aan het onderdeel ’6 meter sprint’. Het slotspektakel van deze dagelijkse huiskamerspelen is de stoelendans. Het gaat hier om een bizarre variant waarbij de stoelen zelf ook meedansen. Aangezien de vloeren hier allemaal netjes betegeld zijn, geeft dit een op zijn minst frappant geluid.

Dit lijkt een fijn uitzicht, en dat is het ook. Maar achter het raam is een patio, een soort binnenplaatsje waar behalve slaapkamers ook keukens en badkamers aan gelegen zijn. De ramen wijd openzetten is daarom behoorlijk ongunstig voor het ongestoord functioneren van de neus. De bewoners helemaal onderaan deze patio verdenken alle buren van een samenzwering, vanwege alle knijpers waarmee ze vanaf de bovengelegen 8 verdiepingen bekogeld worden. Ze zijn uit op wraak en om ons een poets te bakken, laten ze de helft van de dag hun dolle hond los in de patio. De neutrale toestand van deze viervoeter is totale paniek. Een verband tussen deze hondsdolheid en het feit dat er de nodige kakkerlakken in de patio rondkruipen is niet uitgesloten.

De dunne muren bieden tevens op muzikaal gebied een hoop vertier. Ik heb zelfs een geheel nieuwe kijk op muziek gekregen. De meest magnifieke duetten zijn al voorbij gekomen: Maroon 5 met Kool and the Gang, Pavarotti met Jennifer Lopez, de Beatles met 50 cent…Liederen als “Imagine all the people in the club, with a bottle full of Bud” zijn hier dan ook eerder regel dan uitzondering.

Genoeg hierover verre vrienden, ik ga koffie maken en moet nog ergens suiker lenen…

Allereerst wil ik de sterkste vrouw van Nederland bedanken voor een hele leuke tijd hier en tegelijkertijd veel succes wensen met haar stage!

Ik stond gisteravond op het punt de olijfolie over de sla te gooien toen huisgenoot Enzo vroeg of ik de rest van de avond plannen had. De gulle Peruaan had namelijk die middag twee kaartjes voor de UEFA-cup wedstrijd Valencia – Steaua Boekarest gekregen en zag in mij wel een geschikte hooligan. De sla terug in de koelkast frisbeeënd sprong ik een gaatje in de lucht.

Eenmaal in het stadion bleek dat de kuipjes met onze nummers erop ook nog eens zeer goed gepositioneerd waren. Wie deze kaartjes dan ook weg heeft gedaan, bij deze bedankt! Opvallend feit was de overvloed aan Roemenen in het stadion. Oorzaak hiervan is in de eerste plaats dat er hier vrij veel Roemenen woonachtig zijn, maar vooral de aanfluiting van Valencia C.F. afgelopen zondag tegen Deportivo La Coruña. Zonder een scheiding van hekken, netten, tralies of muren zaten we gezellig naast de uit volle borst brullende kameraden uit het Oostblok. Hoewel het min of meer vernederend was dat de supporters van de bezoekers de aanhang van de thuisploeg met decibellen platwalste, heb ik er flink van genoten.

Na de goals van Di Vaio en Aimar was het stil aan de overkant en keerde ik met opgeheven hoofd terug van de eerste Europese wedstrijd die ik ooit bijwoonde. Met dit opgeheven hoofd trachtte ik tevens de eerste sneeuwvlokken te ontdekken. Jawel mensen, de temperatuur verkeert hier ‘s nachts nog rond het vriespunt…

Ik ga eens zien of de sla er nog staat. Adios!